Monthly Archives: Grudzień 2015

Powiat strzyżowski – powiat bezpieczny i przyjazny

Powiat strzyżowski jest powiatem leżącym na terenie województwa podkarpackiego. Obejmuje on obszar 503 km2 i liczył 31 grudnia 2005 roku 62 437 mieszkańców1. W skład powiatu wchodzi jedna gmina miejska (Strzyżów) oraz cztery gminy wiejskie: Czudec, Frysztak, Niebylec i Wiśniowa. Stolicą powiatu jest miasto Strzyżów liczące 8 730 mieszkańców2. Powiat strzyżowski jest powiatem o charakterze rolniczym.

Continue reading

Chałupnictwo

Chałupnictwo wspominano z sentymentem jako relikt przeszłości. Wskazywano na pracę chałupniczą jako tradycyjnie związaną z osobami niepełnosprawnymi, organizowaną na przykład przez spółdzielnie inwalidzkie praca chałupnicza to było rozwiązanie – wielu ludzi pracowało, nie tylko niewidomych, była taka spółdzielnia pracy z Rzeszowa, gdzie w domach szyli rękawice, pieluchy dla dzieci różne takie rzeczy po prostu krawiectwo, było wikliniar- stwo, była fabryka piłek,, Polsport”, piłki w domach szyli – wszystko się skończyło jak się zmieniły czasy, po 89 roku, wszystko padło (NGO, powiat strzyżowski).

Continue reading

Propozycje dobrych rozwiązań we Wrocławiu – ciąg dalszy

Wreszcie zwiększenie zatrudnienia osób niepełnosprawnych wymaga wiedzy, ile tych osób jest, w jakiej są sytuacji życiowej, jednym słowem danych o niepełnosprawnych jako grupie społecznej. Aby stworzyć diagnozę i planować działania należy posiadać statystyki. Takich wiarygodnych danych brak. Podsumowując, aby zwiększyć szanse zatrudnienia młodych niepełnosprawnych na terenie Wrocławia należy:

Continue reading

Propozycje dobrych rozwiązań w Poznaniu cz. II

W zakresie działań, które mogłyby zostać wdrożone na szczeblu lokalnym i tym samym stać się elementem przyczyniającym się do zwiększenia zatrudnienia młodych osób niepełnosprawnych, respondenci wskazują na potrzebę wdrożenia licznych indywidualnych rozwiązań. Jednym z pomysłów na indywidualne wsparcie osób niepełnosprawnych na rynku pracy jest lobbowanie u potencjalnych pracodawców z otwartego rynku pracy konkretnych osób niepełnosprawnych na konkretne stanowiska. Rozmówca wskazujący na to rozwiązanie widzi możliwość jego zastosowania w organizacjach pozarządowych działających na rzecz osób niepełnosprawnych, które znają dobrze swoich członków, oraz w urzędach pracy, które z racji przydzielonych działań ustawowych mają szeroką możliwość współpracy zarówno z pracodawcami, jak i osobami niepełnosprawnymi. Szczególnie w Poznaniu, gdzie pozycja organizacji pozarządowych jest wysoka i mają one istotny wpływ na kształtowanie środowiska przyjaznego dla osób niepełnosprawnych, tego typu rozwiązanie byłoby możliwe do wdrożenia. Lobbowanie miałoby polegać na pośredniczeniu, udzielaniu informacji, pomocy w załatwieniu niezbędnych formalności oraz na promowaniu konkretnej osoby niepełnosprawnej, jej konkretnych umiejętności i wartościowych cech, których posiadanie powoduje, iż dana osoba jest odpowiednim kandydatem na wolne miejsce pracy. Pomysł ten wydaje się rozmówcom ciekawy z racji tego, iż działanie skierowane byłoby indywidualnie zarówno do pracodawcy, jak i osoby niepełnosprawnej. Dałoby to możliwość lepszej odpowiedzi na potrzeby obu stron i możliwość interwencji i pomocy w przypadku ewentualnych problemów czy trudności. Również sami pracodawcy oceniają to rozwiązanie wysoko.

Continue reading

Dobre praktyki – Powiat sokolski

Trudności te są możliwe do przezwyciężenia na co wskazują pojedyncze przykłady. Właściciel jednego z sokolskich zakładów obliczył, że aby nie płacić składek na PFRON powinien w swojej firmie zatrudnić sześć osób niepełnosprawnych. Na własną rękę dotarł do odpowiednich osób, które pomimo problemów zdrowotnych mogły wykonywać zadania, jakie im przeznaczył. Przekonał je, aby podjęły zatrudnienie, wyszły z domu, zaczęły normalnie funkcjonować w społeczności. Osoby te zostały przeszkolone na koszt własny przedsiębiorcy, aby nie trwało to tak długo, jak miałoby to miejsce, gdy szkolenia finansowane są ze środków PUP-u, czy PFRON-u.

Continue reading

Propozycje dobrych rozwiązań w Skierniewicach

Ze względu na położenie Skierniewic i funkcjonowanie tego miasta jako „sypialni” Warszawy i Łodzi, pierwszym postulatem, którego realizacja przyczyniłaby się do polepszenia sytuacji zatrudnieniowej osób niepełnosprawnych jest poszerzenie skierniewickiego rynku pracy jako takiego. Dla osób zdrowych codzienne wyjazdy do jednej z pobliskich metropolii nie stanowią problemu. Osoby niepełnosprawne ze względu na swój stan zdrowia nie zawsze są w stanie podjąć taki wysiłek. Dla osób z upośledzeniami narządów ruchu sama podróż może okazać się niemożliwa. Rozwój przedsiębiorstw funkcjonujących lokalnie, w samych Skierniewicach i powiecie skierniewickim, stałby się szansą dla tych osób, które takiej podróży podjąć się nie mogą.

Continue reading

Umowy cywilnoprawne

Formy niepracownicze (umowa o dzieło, umowa zlecenia) kojarzono z pracą dorywczą, krótkotrwałą, okazjonalną pozwalającą dorobić, podejmowaną w wypadku braku innych alternatyw. Podkreślano, że są one rzadko stosowane w wypadku osób niepełnosprawnych. Cześć pracodawców wyrażała się o nich z dezaprobatą, wskazując na negatywną praktykę ich stosowania na przykład w firmach ochroniarsko-sprzątających. Osoby niepełnosprawne nie nabywały żadnych uprawnień pracowniczych i były wykorzystywane, a ponadto firmy te łamały zasady uczciwej konkurencji:

Continue reading

Dobre praktyki w Powiecie żarskim – ciąg dalszy

Największym, w mojej opinii, sukcesem jest jednak utworzenie Warsztatów Terapii Zajęciowej przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Żarach. Następujące argumenty przemawiają za uznaniem tego działania za „dobre praktyki”. Po pierwsze, WTZ wypełniły instytucjonalną lukę, kierując swoje działania do grupy najbardziej zagrożonej wykluczeniem społecznym (niepełnosprawni o stopniu umiarkowanym i znacznym, po ukończeniu edukacji). Po drugie, rekrutacja chętnych nie zakończyła się na upublicznieniu informacji o naborze do warsztatów. Dzięki pomocy pracowników socjalnych, ośrodka interwencji kryzysowej, Stowarzyszenia „Radość Życia”, WTZ starały się dotrzeć z informacją bezpośrednio do wszystkich osób potencjalnie zainteresowanych tego typu pomocą. Po trzecie, w realizacji przedsięwzięcia wzięło udział wielu aktorów instytucjonalnych i pozainstytucjonalnych: MOPS, Stowarzyszenie „Radość Życia”, sponsorzy, i last but not least dzieci niepełnosprawne i ich rodzice. Finansowanie projektu pochodziło z Urzędu Miasta i PCPR oraz od innych donatorów. Inicjatywa przyczyniła się więc do rozwoju współpracy. Po czwarte, przedsięwzięcie jest przykładem całościowego podejścia do problemów związanych z niepełnosprawnością. Stara się zaradzić wielu, łączącym się ze sobą dysfunkcjom. Osoby odpowiedzialne za powstanie WTZ były świadome, że warsztat musi łączyć między innymi: zajęcia przysposabiające do życia codziennego (przygotowywanie posiłków, wyrobienie dyscypliny i punktualności, przestrzeganie higieny, tworzenie umiejętności gospodarowania pieniędzmi), program aktywizacji zawodowej (kształtowanie i utrwalanie umiejętności zawodowych), rehabilitację i pomoc psychologiczną. W przyszłości WTZ ma zamiar nawiązać kontakty z pracodawcami i współpracować z Powiatowym Urzędem Pracy by pomóc uczestnikom w znalezieniu zatrudnienia. Wreszcie, zapał ze strony osób współtworzących i pracujących w WTZ przeniósł się na uczące się tam osoby niepełnosprawne. Początkowe trudności z wyciągnięciem ich z domu ustąpiły chęci przebywania w WTZ. Opowiadane przez pracowników historie o niepełnosprawnych przychodzących do warsztatów już godzinę przed rozpoczęciem zajęć, oraz o rodzicach dzwoniących w przypadku choroby by wytłumaczyć dziecku, że nie powinno wychodzić z domu i iść na zajęcia, są najlepszym świadectwem skuteczności działań tej instytucji.

Continue reading

Likwidacja PFRON

Poza powyższymi czynnikami, na chęć pracodawców do angażowania osób niepełnosprawnych negatywnie rzutują ciągłe zmiany w ustawie o rehabilitacji. Brak elementarnej stabilności przepisów powoduje, że przedsiębiorcy obawiają się zatrudniać pracowników z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, ze względu na potencjalną możliwość utraty korzyści, na które liczyli dając pracę tym osobom.

Continue reading

Szersza skala zatrudnienia osób niepełnosprawnych

Drugą sprawą wymagającą, według respondentów, zmian na szczeblu centralnym jest uproszczenie formalności związanych z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych. Ilość biurokratycznych procedur, które należy przejść, aby otrzymać dofinansowanie z tytułu zatrudnienia osób niepełnosprawnych jest dla pracodawców przytłaczająca. To zniechęca ich do poszukiwania osób niepełnosprawnych – zatrudnienie osoby zdrowej nie kosztuje tyle czasu, spędzonego przy wypełnianiu różnego rodzaju dokumentów dla PFRON. Pojawia się także postulat zmniejszenia wymagań budowlano-sanitamych, koniecznych do spełnienia w momencie zatrudniania niepełnosprawnych. Badani wskazują na wysokie koszty takich dostosowań, których nie rekompensują ulgi i dotacje.

Continue reading

Propozycje dobrych rozwiązań w Gdyni – ciąg dalszy

Faktem, który według rozmówców, może zdecydowanie ograniczać wejście młodych osób niepełnosprawnych na rynek pracy i jednocześnie powodować podejmowanie pracy w szarej strefie jest możliwość zarobienia przez niepełnosprawną osobę przy zachowaniu renty tylko określonej sumy pieniędzy.

Continue reading

Opinie o przyszłości otwartego rynku pracy

Otwarty rynek pracy powinien być głównym i docelowym miejscem zatrudnienia większości młodych osób niepełnosprawnych. Jest to jednak tylko postulat, a praktyka środowisk lokalnych pokazuje, że obecnie otwarty rynek pracy wchłania przede wszystkim osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności, sprawne, dobrze wykwalifikowane: idzie po linii najmniejszego oporu. Stąd w tak wielu wypowiedziach przedstawicieli środowisk lokalnych pojawiały się postulaty rozbudowy chronionego rynku pracy. Uważano, że pracodawcy z otwartego rynku pracy będą stosować praktyki selekcyjne, ponieważ rachunek ekonomiczny jest dla nich podstawowym kryterium zatrudnienia osoby niepełnosprawnej. Szanse na rozwój otwartego rynku pracy dla osób niepełnosprawnych upatrywano w administracji publicznej, w której jak do tej pory było to zatrudnienie incydentalne.

Continue reading

Postulat elastyczności sytuacyjnej

Uznawano także, że każda forma zatrudnienia zgodna z prawem jest lepszą formą, niż zatrudnienie w szarej strefie: wszystkie formy przewidziane prawem byłyby szansą dla młodych niepełnosprawnych (samorząd, powiat inowrocławski).

Continue reading