Chałupnictwo

Chałupnictwo wspominano z sentymentem jako relikt przeszłości. Wskazywano na pracę chałupniczą jako tradycyjnie związaną z osobami niepełnosprawnymi, organizowaną na przykład przez spółdzielnie inwalidzkie praca chałupnicza to było rozwiązanie – wielu ludzi pracowało, nie tylko niewidomych, była taka spółdzielnia pracy z Rzeszowa, gdzie w domach szyli rękawice, pieluchy dla dzieci różne takie rzeczy po prostu krawiectwo, było wikliniar- stwo, była fabryka piłek,, Polsport”, piłki w domach szyli – wszystko się skończyło jak się zmieniły czasy, po 89 roku, wszystko padło (NGO, powiat strzyżowski).

Teraz występowała sporadycznie w niektórych powiatach, ponieważ większość zakładów ją organizujących upadło. Była to raczej forma zapomniana i na ogół nie postulowano jej rozwoju. W niektórych powiatach kojarzyła się z oszustwami, ponieważ wyłudzano od osób niepełnosprawnych pieniądze za obietnicę pracy, której nie było. Jej podstawową wadą dla młodych osób niepełnosprawnych było zamykanie ich w domu i nie „przywracanie społeczeństwu” ta forma została dosyć mocno ograniczona od kiedy powstały zakłady pracy chronionej. Moim zdaniem jest to lepsze rozwiązanie, praca w grupie bardziej dowartościowuje, daje możliwość kontaktu z innymi aniżeli taka praca w samotności (samorząd, powiat limanowski).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *