Likwidacja PFRON

Poza powyższymi czynnikami, na chęć pracodawców do angażowania osób niepełnosprawnych negatywnie rzutują ciągłe zmiany w ustawie o rehabilitacji. Brak elementarnej stabilności przepisów powoduje, że przedsiębiorcy obawiają się zatrudniać pracowników z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, ze względu na potencjalną możliwość utraty korzyści, na które liczyli dając pracę tym osobom.

Innym pomysłem dotyczącym zmian o charakterze ustawowym jest likwidacja PFRON. Przeniesienie jego obowiązków na władze samorządowe mogłoby, zdaniem jednego z rozmówców, ograniczyć biurokrację i pozwolić na kierowanie strumienia pieniędzy w tę stronę, która najbardziej tego potrzebuje. Pojawił się również postulat obligatoryjnego zatrudniania osób niepełnosprawnych w każdym przedsiębiorstwie. Liczba tych osób musiałaby być większa lub równa pewnemu procentowi ogólnego stanu zatrudnienia.

Problemy pojawiają się w końcu po stronie samych osób niepełnosprawnych. Jednym z częściej wymienianych czynników, które niwelują wysiłki, jakie wkłada się w aktywizację zawodową niepełnosprawnych, jest niewielka różnica pomiędzy poziomem renty, którą otrzymują z tytułu inwalidztwa, a płacą minimalną. Wielu osobom niepełnosprawnym nie opłaca się podejmować pracy, a co za tym idzie ryzykować wstrzymaniem wypłaty renty, skoro niewiele mniejsze pieniądze uzyskują bez pracy. Wyżej wspomniano o problemie psychologicznym istniejącym po stronie pracodawców, który ogranicza ich chęć do zatrudniania niepełnosprawnych. Podobna bariera istnieje również u samych osób niepełnosprawnych. Bywa, że bardzo trudno jest im się otworzyć na jakąkolwiek inną pomoc, aniżeli pomoc socjalna. Barierę tę niezwykle często podtrzymują ich rodziny, które zazwyczaj trudniej przekonać do podjęcia pracy przez niepełnosprawnych, niż samych zainteresowanych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *