Propozycje dobrych rozwiązań – Powiat żarski cz. II

Warto też odnotować, że najtmdniejszy okres dla młodzieży niepełnosprawnej następuje po zakończeniu lub przerwaniu kształcenia. Niepodjęcie zatrudnienia i zerwanie kontaktu z rówieśnikami i nauczycielami może oznaczać pogłębianie izolacji, zamknięcie w domu, gwałtowne zmniejszenie szans na prowadzenie normalnego życia. Po dłuższym czasie takiego odosobnienia, reintegracja zawodowa osoby niepełnosprawnej jest niemożliwa bez wyprzedzającej ją reintegracji społecznej.

Jedną z przeszkód stworzenia sprawnie funkcjonującego systemu pomocy osobom niepełnosprawnym w powiecie żarskim jest z pewnością słaba współpraca i skoordynowanie działań poszczególnych podmiotów na rzecz osób niepełnosprawnych.

Ta diagnoza postawiona w Powiatowym Programie działań na rzecz osób niepełnosprawnych z 2004 roku jest, zdaniem części rozmówców, wciąż aktualna. W trakcie wywiadów, okazało się między innymi, że poszczególne instytucje nie znają wzajemnie swoich planów i zamierzają oddzielnie realizować podobne przedsięwzięcia. Nie oznacza to, że nie osiągają żadnych sukcesów. Natomiast efekty ich działań byłyby bardziej imponujące, gdyby, choć w części przedsięwzięć, udało się połączyć wysiłki.

Nie ma żadnych podstaw by twierdzić, że opisywane trudności wynikają z konfliktów między różnymi organami administracji. Wydaje się raczej, że nie uzgadnianie planów można tłumaczyć brakiem tradycji współdziałania, okazji wypracowania wzorów bliższej współpracy w przeszłości. Niewystarczająca kooperacja jest ujmowana jako problem systemowy, a nie kwestia lokalna (MOPS). Brak systemu zaś traktuje się jako brak polityki względem osób niepełnosprawnych, która ujmowałaby problemy osób niepełnosprawnych całościowo. Zdaniem mojego rozmówcy, istnieją pojedyncze urzędy, z których każdy zajmuje się wąskim wycinkiem rzeczywistości. Są ograniczone pola aktywności, natomiast brakuje koordynacji działań, dbałości o ich komplementamość. Nie ma utrwalonych dróg komunikacji i wzorców współdziałania, dzielenia się różnymi doświadczeniami, wspólnego diagnozowania barier i potrzeb. Jedną z barier w tworzeniu spójnego systemu pomocy osobom niepełnosprawnym, wspominaną przez moich rozmówców, jest niejasny model współdziałania urzędów na różnych poziomach administracyjnych. Nie wiadomo, w jaki sposób mają się uzupełniać polityki na poziomie miasta i na poziomie powiatu, do którego miasto przynależy. W praktyce, ich relacja nie ma ani charakteru hierarchicznego, ani jak na razie nie udało się stworzyć sieci horyzontalnej. Poniekąd instytucje istnieją względem siebie równolegle i w sposób niezależny od siebie tworzą podobne inicjatywy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *