Reintegracja zawodowa młodzieży niepełnosprawnej

Dążenie do poszerzenia współpracy powinno, ich zdaniem, dotyczyć wymiany informacji, przeprowadzenia diagnozy problemów środowiska niepełnosprawnych w oparciu o doświadczenie, wiedzę i informacje posiadane przez każdą z instytucji oraz inicjowania wspólnych programów.

W celu zwiększenia szans na reintegrację zawodową młodzieży niepełnosprawnej, wskazana jest również intensyfikacja działań wobec grupy uczniów opuszczających szkoły, by nie dopuścić do ich stopniowej izolacji w przypadku nie podjęcia zatrudnienia. Pierwszym krokiem w tym kierunku było utworzenie Warsztatów Terapii Zajęciowej (WTZ) przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej. Z pewnością korzystne byłoby również propagowanie doradztwa zawodowego. Istniejący system bywa czasem negatywnie oceniany jako zbyt mało dostosowany do potrzeb jednostek i wymagający od nich umiejętności, których nie posiadają:

Niby jest biuro pracy, jest inkubator, było stanowisko dla osób niepełnosprawnych w urzędzie pracy, informacja o zakładaniu działalności […]. Ale nie ma pomocy indywidualnej, dla indywidualnej osoby. […] Chodzi o doradztwo, doradztwo indywidualne (NGO).

Większość rozmówców zgadza się, że potrzebna jest indywidualizacja podejścia. Spotykałam opinie, że osoby traktowane są sztukowo, że liczy się ilość, a nie jakość. Podniesienie jakości doradztwa może dawać długotrwałe, a nie doraźne efekty. Natomiast część osób zaznacza, że potrzebne jest wyrobienie w osobach niepełnosprawnych zaradności, samodzielności, że muszą się nauczyć działać.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *