Uznane za typowe formy zatrudnienia i elastyczność instytucjonalna

W literaturze za typowy, klasyczny kontrakt pracowniczy przyjmuje się umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, w siedzibie firmy i pod nadzorem pracodawcy. Pojęcie typowego i najbardziej korzystnego kontraktu pracowniczego dla osób niepełnosprawnych i ich pracodawców było rozumiane przez badanych przedstawicieli instytucjonalnych odmiennie.

W opinii samorządowych przedstawicieli instytucjonalnych, najbardziej korzystnym dla młodych osób niepełnosprawnych kontraktem, do którego powinni dążyć, była umowa o pracę na czas nieokreślony. Argumenty za tego typu kontraktem to gwarancja poczucia stabilizacji, prawo do składek na ubezpieczenie społeczne, staż pracy uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych myślę, że najkorzystniejsząjakąś formą dla tej młodzieży to byłaby rzeczywiście praca na umowę, normalnie o pracę, bo to daje poczucie stabilizacji i normalnie jakieś warunki egzystencji […]. Stała praca daje inne poczucie wartości człowieka i dla tego niepełnosprawnego byłaby chyba najlepszą jakąś formą (samorząd, powiat inowrocławski).

Podkreślano, że dążenia osób niepełnosprawnych do zatrudnienia o trwałym charakterze wzmacniał wysoki wskaźnik bezrobocia i brak możliwości swobodnej zmiany miejsca pracy i strach przed jej utratą:

Ludzie dążą tu do dużej stabilizacji, to nie jest duży rynek pracy. Tu ludzie bardziej myślą jak stracę pracę, a miałem to minimalne to przynajmniej dostanę potem kuroniówki (PCPR, powiat złotoryjski).

Osoby, które przychodzą do urzędu pracy, są nastawione na umowę o pracę z odpowiednimi składkami na ubezpieczenie społeczne oraz ze wszystkimi prawami pracowniczymi (PUP, Ruda Śląska).

Uznane za typowe formy zatrudnienia i elastyczność instytucjonalna cz. II

Z kolei dla pracodawców najbardziej typowym i korzystnym kontraktem z osobą niepełnosprawną była umowa o pracę na czas określony w pełnym wymiarze czasu pracy. Czas trwania umowy o pracę był uzależniony od terminu ważności orzeczenia o niepełnosprawności. Wynikało to z zapobiegliwości pracodawcy, który chciał mieć gwarancję dofinansowania miejsca pracy i korzystniejsze warunki rozwiązania umowy o pracę. Podawano przykłady umów na czas określony kilkuletnich, nawet na pięć lat:

Zatrudniamy na podstawie umów o pracę: najpierw na czas określony, a później nieokreślony. W niektórych przypadkach musimy zawrzeć umowę na czas określony: bo jeżeli ktoś ma orzeczony stopień niepełnosprawności na pięć lat to my też zawieramy z nim umowę o pracę na 5 lat: bo nie wiadomo jakie będzie kolejne orzeczenie. (ZPCH, powiat limanowski).

W tej chwili zatrudnia się na umowę na czas określony – w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu, ze względu na konsekwencje rozwiązania umowy na czas nieokreślony, (pracodawca, powiat inowrocławski)

W celu utrzymania umowy na czas określony stosowano też praktyki omijania prawa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami umowa na czas nieokreślony może być poprzedzana dwoma umowami na czas określony, w celu sprawdzenia przydatności pracownika. Trzecia umowa powinna być zawarta z pracownikiem na czas nieokreślony. Zasady te jednak łamano. Po dwóch umowach na czas określony, robiono miesiąc przerwy w zatrudnieniu, i ponownie zatrudniano osobę niepełnosprawną na czas określony, a nie na umowę stałą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *