Wrażliwe punkty w aktywizacji osób niepełnosprawnych

Na zakończenie chcielibyśmy się odwołać do przykładów dobrych praktyk, rozwiązań, które warto upowszechniać. Stanowią one przykłady cennych pomysłów powstających spontanicznie. Te najbardziej znaczące i wskazywane jako wzorcowe, lokują się w miejscach, gdzie występują słabe punkty procesu aktywizacji zawodowej młodych osób niepełnosprawnych. Takimi wrażliwymi punktami w aktywizacji osób niepełnosprawnych są:

– Miejsce problematyki niepełnosprawnych w działaniu kluczowych instytucji. Duże znaczenie ma postawa i zainteresowanie lokalnych władz. Przykłady takiego szerokiego oddziaływania polityki władz samorządo- wych na otoczenie społeczne wskazać można w Gdyni, Rudzie Śląskiej i Wrocławiu, w powiatach stargardzkim i złotoryjskim.

– Dobór profilu kształcenia zawodowego niepełnosprawnych. Przykładem jest Ełk, gdzie odnaleźć można dobrą współpracę między szkołą specjalną a pracodawcą, mającą na celu dopasowanie kierunków kształcenia szkoły do potrzeb lokalnego rynku pracy.

– Połączenie przygotowania społecznego z zawodowym. Tak ukierunkowaną rehabilitację zastosowano w WTZ w Żarach, gdzie występuje wzajemnie wzmacniający się splot rozwoju umiejętności społecznych i zawodowych.

– Ciągłość nauka – praca. Brak odpowiednich informacji u osób niepełnosprawnych i pracodawców pozwala zniwelować właściwe ukierunkowane wsparcie organizacji pozarządowych. Tutaj dobry przykład stanowi województwo lubelskie z fundacją Fuga Mundi, będącą przykładem profesjonalnego działania w zakresie doradztwa zawodowego i pośrednictwa pracy dla osób niepełnosprawnych.

– Negatywne stereotypy niepełnosprawności ograniczające szanse zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Działalność Centralnej Kuchni w Stargardzie Szczecińskim stanowi pozytywny przykład dobrze przemyślanego profilu ZAZ. Inicjatywa ta pozwala łączyć wdrażanie do pracy, nabywanie umiejętności ze zmianą wizerunku niepełnosprawności w otoczeniu. Sprzyja także temu program zatrudniania osób niepełnosprawnych w urzędach publicznych w Gdyni czy Stargardzie Szczecińskim. Z kolei PCPR w Ełku stara się poprzez specjalny program przeszkolić pracowników stykających się z niepełnosprawnymi u prywatnych pracodawców.

– Szukanie nowych form zatrudnienia zwiększających aktywność zawodową osób niepełnosprawnych. Przykładem może być gmina Czudec w powiecie strzyżowskim, która sfinansowała mieszkańcom bezpłatny dostęp do Internetu, umożliwiający rozwój telepracy. Natomiast we Wrocławiu telepraca jest rozwijana w ramach spółdzielni socjalnej pod patronatem Stowarzyszenia Aktywizacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych Actus.

– Wspomaganie i monitorowanie zatrudnienia grup najbardziej dyskryminowanych na otwartym rynku pracy. We Wrocławiu w ramach Programu Trener rozwijane jest zatrudnienie wspomagane dla osób z niepełnosprawnością intelektualną i chorobami psychicznymi, obejmujące proces przygotowania do pracy po adaptację i usamodzielnienie w miejscu pracy.

W wybranych z monografii terenowych praktykach wyraźnie widać znaczenie ogólnego klimatu lokalnego. Najwięcej takich przykładów pojawia się tam, gdzie jest on sprzyjający, gdzie jest to przedmiot zainteresowania lokalnych władz, gdzie mamy silne i zróżnicowane środowisko działające na rzecz osób niepełnosprawnych. Tam władze lokalne nie tylko inicjują i wspierają, ale i zarazem wpływają na inne instytucje i podmioty, a politykę wobec niepełnosprawnych traktująjako część wizerunku społeczności lokalnej, tworząc klimat dla „społeczności bez barier”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *