Zatrudnienie subsydiowane i samozatrudnienie – ciąg dalszy

Pożyczki na tworzenie miejsc pracy (tak zwane samozatrudnienie) były w stosunkowo małym stopniu wykorzystywane przez młode osoby niepełnosprawne, mimo, że często wskazywano na liczne zalety samozatrudnienia dla osób niepełnosprawnych, na przykład poprzez dostosowanie czasu i miejsca pracy do swoich możliwości oraz uzyskanie dofinansowania na tego typu działalność. Rozpoczęcie działalności gospodarczej przez osobę niepełnosprawną uznawano jednak za nadludzki wysiłek i szansę tylko dla najbardziej przedsiębiorczych młodych osób. W powiatach rolniczych, z dużym bezrobociem, jak na przykład w powiecie ostrowskim, wskazywano, że osoby niepełnosprawne boją się ryzyka, nie mają siły przebicia, ale też, że w takich powiatach trudno znaleźć jakąś działalność, „żeby nie ponieść klęski”. Ponadto osoby niepełnosprawne miały problemy ze znalezieniem poręczycieli. Wszystko to powodowało, że młode osoby niepełnosprawne nie były zainteresowanie tego typu pracą:

To są trzy, cztery osoby w skali roku, które w ogóle są tym zainteresowane i pytają o takie możliwości […] nie wiem, może to są zbyt małe kwoty (PCPR, powiat sokolski). Nikt nie zgłasza się z młodych, kto chciałby uzyskać pożyczką na działalność gospodarczą (samorząd, powiat inowrocławski).

Szanse powodzenia w podjęciu działalności gospodarczej przez młodą osobę niepełnosprawną widziano tylko w wypadku otrzymania wsparcia ze strony rodziny: mimo preferencji dla młodych, utrzymują się tylko ci, co są przy rodzicach i rodzice pomagają (samorząd, inowrocławski).

Pozytywne opinie uzyskiwały natomiast dopłaty dla pracodawców na stworzenie stanowiska pracy dla osób niepełnosprawnych. Jednak zmiana przepisów, która wprowadziła tylko możliwość doposażenia stanowiska pracy ograniczyła zainteresowanie pracodawców korzystaniem z tej formy. Wskazywano także na „drugą twarz” dofinansowania zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Ogromna biurokracja związana z tym procesem powodowała, że firmy korzystające z takich subsydiów musiały mieć rozbudowane działy administracyjno-kadrowe, często więc rezygnowały.

Inne formy wspierania zatrudnienia stosowane przez urzędy pracy, takie jak roboty publiczne i prace interwencyjne w stosunku do młodych osób niepełnosprawnych były rzadko wykorzystywane.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *